Çocukluğumuza denk gelen dönemler. Sevinç,umut, matem ve hüzün taşıyan yıllar.
Bol İbo Show’lu , delice futbol tutkulu ve o kadar faili meçhuldü
ki, sonradan anlayacaktık ki, çocukluğumuz
bile kim vurduya getirilmişti.
Gazi olaylarının dumanı
daha üstündeyken, çöp konteynırlarının önünde öyle tekmelemişti ki polisler bizi
sancısı bugün bile vuruyor. Öyle taramışlardı ki çoğu ilk kurşunda ayrılmıştı
aramızdan. Kurşunların ve kanın arasında birileri o anları fotoğraflıyordu. Dumanlı ve sisli yıllardı gerçekten de. Doğal gazın olmadığı bol karbonmonoksitli ve okul yolunun hep sisli, görüş açısının hep
az olduğu ve erken ölümlerin bir o kadar çok olduğu dönemlerdi.
Hep yağmurlu günler olarak hatırladığımız aslında yağmur
yağmayan ama matemin den öyle bir ıslanmışız ki biz hep o günleri yağmurlu
hatırlayacağız.
Metin Göktepe’nin katledilişinin 18’nci yılındayız ,onun
objektiflerine yakalanmayan 18 yıl belki yaşasaydı hiç tanımayacaktık kim bilir.Genç bir ömür kalmıştı
arkasında Can Dündar’ın dediği gibi
“Soruyor bir işaret fişeği
Biz ölerek mi yaşamayı öğreneceğiz hala…”
Dönemin iç işleri bakanı duvardan düştüğü için öldüğünü
söylemişti sonra tükürdüğünü yalamıştı ama
değişende bir şey olmamıştı gerçi sandalyeden düşüp öldüğünü
söyleyenlerde olmuştu mahkemesi şehirden şehre taşındı ülkemizde adalet yine tecelli etmişti , onu katleden polisler
yaptıkları üstün hizmetten dolayı
devamlı ödüllendirildi ve bu onur ve gururu hep apoletlerinde taşıdılar geriye Fadime ananın ağıtları kaldı
.Sonuç olarak Metinin ölümüne neden olan sarı basın kartı onu öldürenlere sarı kart olarak yansımadı .Yaşasaydı gazide tekmelenip öldü diye çöp kenarına
bırakılan ve şans
eseri kurtulan Özlem’e yaptığı evlilik
teklifinin olurunu alacaktı kim bilir hayat.Özlem sadece o kanlı görüntüleriyle
objektifinde kaldı.
O hep yirmi sekiz yaşında kalmayı başarmışken biz otuzbirimiden gün almaya başladık ,o hep
gençken biz yaşlanmaya devam ediyoruz.
Şimdi dönüp baktığımızda
bizim dönemlerin hepsi faili meçhul ve hep sisli dün Metin bugün Ali İsmail ,Ethem,Ferit hep genç ölümlerle büyüttüğümüz ömrümüz buna ne kadar devam edecek değişmeyen sadece anaların ağıtları ve
gözyaşlarımı olacak ve bu oyunu hep kötüler mi kazanacak .
Hiç Metin olmasak ta seni onur,gurur ve saygıyla anıyoruz…
